“Surgirán alboradas de gloria” por Javier García Váquez

“Se no abrente deste día poidéramos voar sobor da nosa terra e percorrela en todas direicións, abrangueríamos o portento dunha mañán única. Dende as outas planuras de Lugo, inzadas de bidueiros, até as rías mainas de Pontevedra, oureladas de piñeiraes; dende as serras nutricias do Miño e a gorxa montañosa do Sil até a Ponte de Ourense, onde se peitan as augas de entrambos ríos; ou dende os cabos da costa brava de Cruña, onde o mar tece encaixes de Camariñas, até o cume do Santa Tegra, que vence coa súa sombra os montes de Portugal, por todas partes xurde unha alborada de gloria”…

Así comenzó Alfonso R. CASTELAO su discurso, en el Teatro Argentino de Buenos Aires, aquel 25 de Xullo de 1948 ante los galleguistas y españoles exiliados por mor de Franco…

Hoy, otro 25 de Xullo, también lleno de tragedia y espanto, y como aquel, esperanzado por las muestras de solidaridad, no nos hará olvidar que de nuevo, cuando el tiempo cure heridas que no olvidos, por todas partes en Galicia surgirán alboradas de gloria…

Un saludo, Javier.